อยากบอกว่าสับสนไปหมดแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา?

ใครคือคนที่ผิด. . .

เราหรือว่าเขาคนนั้นเราผิดที่เราไม่ห้ามใจตัวเอง. . .

เราผิดที่เราหลงรักเขา. . .

เราผิดเหรอ? . . . ที่ห้ามใจของตัวเองไม่ได้

ทุกครั้งที่ผ่านมา เราเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้กับตัวเอง. . .

มากกว่าที่จะเอ่ยบอกใครคนนั้น

ที่เราแอบรัก เพราะเรากลัว. .

กลัว. . . ว่ามันจะไม่มีวันดีๆอย่างเมื่อวานอีกแล้ว

กลัว. . . ว่าความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้มันจะหมดไป

กลัว. . . ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นหน้า ได้พูดคุยบ้างก็ยังดี

. . . ไม่ต้องการมากไปกว่านี้เลย

จนวันที่เรามีตัวจริง ความรู้สึกนี้ก็หายไป

จนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่า. . . มันเป็นอย่างไร

ลืมรสชาติของความเจ็บปวดของการแอบหลงรักใครสักคน

โดยที่เขา ไม่มีวันรู้ว่ามันเป็นอย่างไร

จนวันนี้ . . .วันที่เราได้เจอเขาคนหนึ่ง

เหมือนคนทั่วๆไป ไม่มีอะไรเด่น

นอกจากความมีมนุษย์สัมพันธ์ดี ที่มีให้

ความมีน้ำใจที่เต็มเปี่ยม

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรากับเขา

มันก็ระบุไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไร

"เพื่อน" หรือ "คนพิเศษ"

ทุกอย่างมันไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น

ใช่ก็ไม่ใช่ จะไม่ใช่ก็ใช่

ไม่อยากเออออไปเอง ว่าเขามีใจให้. . . ว่าเขาสนใจ

เพราะเขายังทำแบบนี้กับอีก 10 คนอื่นๆ

ไม่ได้แตกต่างจากเราเลย

เขาผิด. . . แล้วผิดเพราะอะไรล่ะ ไม่รู้เหมือนกัน?

ส่วนเราผิด. . . ที่มาคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน

ผิด. . . ที่ไม่ยอมห้ามตัวเอง. . .

ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร

บอกตามตรงว่าเสียศูนย์มาก

เรียกว่าเสียการทรงตัวไปเลยล่ะ ณ ชั่วโมงนี้

คิดไม่ออก บอกไม่ถูก และไม่มีอะไรจะพูดเลยแม้แต่คำเดียว

มันตื้อๆๆ ตึ๊บๆๆยังไงบอกไม่ถูก เหมือนโดยไม้หน้าสามตีหัว

สุดท้ายมันเลย กลัว. . . แต่ไม่รู้ว่ากลัวอะไรเหมือนกัน

และแล้ว. . . วันนั้นก็มาถึง

วันที่เราเจ็บสุดๆ กับคนที่เราแอบหลงรัก

และคิดว่าเขารักเราด้วย

เขาพาใครมาแนะนำให้เรารู้จัก

และบอกกับเราว่า…“นี่คือแฟนเรา”

ตอนนั้น. . . ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ที่คิดว่าเขามีใจให้เรา. . .มันกลับไม่ใช่

เราได้แต่ถามตัวเองว่า . . .

"ทำไมเขาไม่เลือกเรา"

"ทำไมเขาไม่รักเรา"

"ทำไมเขาทิ้งเราไปง่ายจัง"

"ทำไมความรักของเรา มันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ"

" ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเขาต้องทำดี

และเหมือนมีใจให้เรา"

. . . และ ทำไมทำไมทำไม

อีกนับล้านที่มันวิ่งไปมาจนแทบจะบ้า

จนสุดท้ายมันก็ยังไม่ได้คำตอบ . . .

และมันยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาใจ กับฉันจนกระทั่งทุกวันนี้